Tezgahtar Nebahat

Tezgahtar bir kızdı o permalı saçlarıyla Herkese gülümserdi süzgün bakışlarıyla Anasının elinden kaçırıp birkaç kuruş Konserlere giderdi çılgın gözyaşlarıyla Kırmızı hırkasıyla resimler çektirirdi Keşfedilmek için hep Beyoğlu'nda gezerdi Her akşam o şarkıcı duvardaki posterden Uzanıp rüya gibi dudağından öperdi Ah Nebahat, Nebahat bir gün görmedi rahat Düşünür bulamazdı kimdeydi bu kabahat Ah Nebahat, Nebahat bir gün görmedi rahat Düşünür bulamazdı kimdeydi bu kabahat Tezgahtar bir kızdı o, evi Sağmalcılar'da Altı kardeş, bir ana, bir de kötürüm baba İçki kumar peşinde boş vermiş bir abisi Devlete karşı gelmiş bir ablası mapusta Kırmızı hırkasıyla ah seneler eskitti Sonunda rüyasını sandığına kitledi Mahalleden biriyle heveslendi sevmeye Hayırsız çıktı oğlan zengin bir dula gitti Ah Nebahat, Nebahat ona gülmedi hayat Sonunda anladı ki kendindeydi kabahat Ah Nebahat, Nebahat ona gülmedi hayat Sonunda anladı ki kendindeydi kabahat