Parandehaye Ghafasi

پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی عمرشونو بی هم نفس کز می کنن کنج قفس نمی دونن سفر چیه عاشق در به در کیه هر کی بریزه شاه دونه فکر می کنن خداشونه یه عمره بی حبیبن با آسمون غریبن این همه نعمت اما همیشه بی نصیبن تو آسمون ندیدن خورشید چه نوری داره چشمه کوه مشرق چه راه دوری داره چه می دونن به چی می گن ستاره دنیا کی ها بهاره چه می دونن عاشق می شه چه آسون پرنده زیر بارون پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی عمرشونو بی هم نفس کز می کنن کنج قفس نمی دونن سفر چیه عاشق در به در کیه هر کی بریزه شاه دونه فکر می کنن خداشونه یه عمره بی حبیبن با آسمون غریبن این همه نعمت اما همیشه بی نصیبن چه می دونن به چی می گن ستاره چه می دونن دنیا کی ها بهاره چه می دونن عاشق می شه چه آسون پرنده زیر بارون تو آسمون ندیدن خورشید چه نوری داره چشمه کوه مشرق چه راه دوری داره قفس به این بزرگی کاشکی پرنده بودم مهم نبود پریدن ولی برنده بودم فرقی نداره وقتی ندونی و نبینی غصه ات می گیره وقتی می دونی و می بینی غصه ات می گیره وقتی می دونی و می بینی چه می دونن به چی می گن ستاره چه می دونن دنیا کی ها بهاره چه می دونن عاشق می شه چه آسون پرنده زیر بارون پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی عمرشونو بی هم نفس کز می کنن کنج قفس نمی دونن سفر چیه عاشق در به در کیه هر کی بریزه شاه دونه فکر می کنن خداشونه یه عمره بی حبیبن با آسمون غریبن این همه نعمت اما همیشه بی نصیبن چه می دونن به چی می گن ستاره چه می دونن دنیا کی ها بهاره چه می دونن عاشق می شه چه آسون پرنده زیر بارون چه می دونن به چی می گن ستاره چه می دونن دنیا کی ها بهاره چه می دونن عاشق می شه چه آسون پرنده زیر بارون