Man

صورتِ بی نقاب دو تا چشمِ نیمه خواب با خدا بی حساب یه زمینِ بی حصار اینا یعنی من منم یعنی کم یعنی دقیقاً دوستی که غریبه اس روزام سخته ولی دنیام شیرین تلخی رنگه ای کاشکی نی رو تنِ تقویمم من اینو فمیدم یه دنیاس که یه روز همه پس میدن گرون واسه خودم یه بوم واسه خدا با رنگهای قشنگ نه رنگای گلها عمیقتر ببین یه دستم سفید پس از من بپرس یا سنگر بگیر تو جنگم که خون با خاکش گِله میوه اش حرف من درختش دلِت انتقام تا رنگش بره نگام کن یه کم نه از پنجره سکوت کن دیگه روی سادگی ندو سکوت کن میفهمی واقعیتو اخم کن بهش لمس کن بچش تلخیشو وقتی که دست خورد بهش بازم این منم یه عابری که همه لحظه هاش راه رفت میگذرم زیر پامم صدا برگ باز بازم این منم یه عابری که همه لحظه هاش میگذرم جا نمونی که دوری سهم ماست همیشه همونی که همه چیشو باخت عقبیمه اتفاق تو چار قدمیمه تازه نیست برام اَ قدیمه علناً وقتی نی پَ خواب برا چیمه؟ باید باز باشن چشامو این دورو ورو بپان به گا بدم دورو ورو جلوترو بخوام له کنم چیزایی که دیدمو اینو خوب بلدم بکنم شروع بعد سه کام حبسو بعد بدم مغزو رد یه کم اخمو بعد یه لبخند اومد اون لابه لاها انگاری تکون خورد نیشت اینجا خالیا گرون پُر میشه همون که بلدیم تو فک کن الکیم آه فکر اسم اَبَدیم خوشحالی جلو زدی از اینا که عقبیان ولی من باز تو فکر بغلیم همیشه عصا به دست شبیه مسابقس زندگی یعنی تو توی مسیر اجباری انگاری تخم جنگو باز پاشیدنو تو گذشت یاد بگیر منم خار گاییدنو