Kadınım

Eşyalar toplanmış seninle birlikte Anılar saçılmış odaya, her yere Sevdiğim o koku yok artık bu evde Sen Kıyıda, köşede gülüşün kaybolmuş Ne olur terk etme, yalnızlık çok acı Bu renksiz dünyayı sevmiştik bu evde Sen, Kadınım Kadınım Hatırla o günü, karşıki sokakta Seni öptüğümü, ilk defa hayatta Kollarında benim ilkbahar sabahım Sen Sönmüş bak ışıklar, ev nasıl karanlık? O ılık, aydınlık yuvamız soğumuş Geceler bitmiyor, ağlıyorum artik Sen, kadınım Kadınım Masamız köşede öylece duruyor Bardaklar boşalmış, her biri bir yerde Sanki hepsi hasret senin nefesine Sen Bana bıraktığın bütün bu hayatın Yaşanan aşkların değeri yok artık Ben sensiz olamam, anlıyorum artık Sen, Kadınım Kadınım